Πριν μια εβδομάδα, το μεγάλο ζητούμενο ήταν αν η νέα δανειακή σύμβαση θα ψηφιζόταν από 151 ή από 180 βουλευτές, για να μπορεί να νομιμοποιηθεί, εξαιτίας των επαχθών όρων που τη συνόδευαν και την επιτροπεία που προέβλεπε.

Πώς έγινε, τελικά, μία εβδομάδα μετά, να έχουμε την ψήφιση της δανειακής σύμβασης όχι από 180 αλλά από 250, τουλάχιστον, βουλευτές εξαιτίας, δήθεν, της κρίσιμης εθνικής συγκυρίας στην οποία οδήγησε η επιλογή παπανδρέου για δημοψήφισμα.

Δηλαδή, γερμανική κατοχή και με τη βούλα (250+ ψήφοι από την Κυβέρνηση Εθνικής Ενότητας)

Μετά από σκέψη και αφού άκουσα και διάβασα διάφορες απόψεις, νομίζω ότι, στην παρούσα φάση, πρέπει να στηρίξουμε την απόφαση Παπανδρέου για δημοψήφισμα. Με μια διαφορά: Το δημοψήφισμα να γίνει άμεσα με ερώτημα ΝΑΙ ή ΟΧΙ στη συμφωνία των Βρυξελλών και στα μέτρα που πάρθηκαν στο πολυνομοσχέδιο εξαιτίας της. Η επιλογή του Ιανουαρίου θα έχει μια σημαντική ποιοτική διαφοροποίηση: το γεγονός ότι θα έχουμε χρεοκοπήσει επισήμως. Σύμφωνα με τον οίκο Fitch, πιστωτικό γεγονός θα θεωρηθεί όταν θα έχει γίνει η ανταλλαγή των ομολόγων. Μέχρι τότε θα είναι απλό συμβάν.
Στο δημοψήφισμα θα πρέπει να συμμετάσχουμε όλοι με ένα βροντερό ΟΧΙ, παίρνοντας, φυσικά την ευθύνη και το ρίσκο της απόφασής μας. Έτσι κι αλλιώς, όμως, ποιός πιστεύει ότι το 2020 θα επιστρέψουμε στις αγορές και το χρέος μας θα είναι στο 120% του ΑΕΠ;
Αν, λοιπόν, ο πρωθυπουργός μας ήθελε τη λαϊκή ετυμηγορία, εκτός από το γεγονός ότι θα έπρεπε να την έχει ζητήσει και δύο χρόνια νωρίτερα, τώρα θα έκανε το δημοψήφισμα άμεσα. Με την επιλογή που έκανε φαίνεται ότι δεν εξυπηρετεί ούτε τους Έλληνες ούτε τους Ευρωπαίους, αλλά έναν τρίτο παράγοντα (ποιόν άραγε;).
Από την άλλη πλευρά, η κα Παπανδρέου με αυτούς που ωρύονται από προχθές για το δημοψήφισμα, θέλουν να γίνει κυβέρνηση εθνικής σωτηρίας για να περάσει το νέο μνημόνιο και μετά να γίνουν εκλογές. Το ζητούμενο, λοιπόν, είναι αυτό: να περάσει, πάση θυσία η νέα δανειακή σύμβαση που θα μας βάλει, οριστικά, στο λαβύρινθο της χρεοκοπίας και, ουσιαστικά, εκτός αγορών για πάρα πολλά χρόνια.
Αυτός είναι ο προβληματισμός μου, χωρίς να μπορώ να πάρω και όρκο ότι είναι και η σωστή θεώρηση των πραγμάτων. Βρισκόμαστε, άλλωστε, στη μέση ενός μεγάλου πολέμου συμφερόντων και είμαστε πολύ μικροί για να μπορούμε να αντιδράσουμε ή έτσι θέλουν να μας κάνουν να πιστεύουμε...
Πείτε γνώμες, μπας και βγάλουμε άκρη...

Για φασίζουσες νοοτροπίες κάνουν λόγο οι κύριοι της Κυβέρνησης, σχετικά με τις εκδηλώσεις διαμαρτυρίας και την διακοπή της παρέλασης στη Θεσσαλονίκη. 
Πόσο πιο φασιστικό μπορεί να είναι κάτι από μια κυβέρνηση που υπέκλεψε την ψήφο του Ελληνικού λαού, με υποσχέσεις για αυξήσεις σε μισθούς και συντάξεις, η οποία, αμέσως μετά, κατάργησε κάθε έννοια δημοκρατίας, καταπατώντας επανειλημμένως το Σύνταγμα και παραδίδοντας τη χώρα στα ξένα συμφέροντα, χωρίς, την ίδια στιγμή, να έχει τιμωρήσει ούτε έναν κλέφτη του δημοσίου χρήματος, χωρίς να έχει κατορθώσει να επιστρέψουν στον εθνικό κορβανά, ούτε ένα ευρώ από αυτά που οφείλουν οι μεγαλοοφειλέτες του Δημοσίου; 
Μήπως όλα αυτά περί ασέβειας στη μνήμη των νεκρών, των θεσμών και της σημαίας είναι φτηνό σωσίβιο γι αυτούς που δεν αντέχουν τη λαϊκή οργή και απλά γυρίζουν την πλάτη στους πολίτες, με απάθεια και αναισθησία παχυδέρμου; Μήπως δεν έχουν αφήσει, πλέον, κανέναν τρόπο αντίδρασης στους πολίτες από τους οποίους στερούν ολοένα και περισσότερες ελευθερίες και δικαιώματα, ενώ την ίδια στιγμή κωφεύουν στις εκδηλώσεις αγανάκτησης και διαμαρτυρίας, ακόμη και στις φωνές απελπισίας αυτών που δεν μπορούν ακόμη και τα απολύτως απαραίτητα να εξασφαλίσουν για τις οικογένειές τους; Έχουν αφήσει αυτοί οι υποκριτές έστω και έναν τρόπο αντίδρασης στους πολίτες; Όλοι γύρω τους βγάζουν κραυγές απελπισίας και εκείνοι, μέσα από το χρυσό αυγό τους (αυτό του φιδιού που λέει ο κ. Παπουτσής) θριαμβολογούν, κάθε φορά που οι άλλοι παίρνουν ερήμην τους αποφάσεις, που η μία αναιρεί την προηγούμενη, ανάλογα με αυτό που συμφέρει τον ξένο παράγοντα κάθε φορά. 
Και αυτοί οι κύριοι που μας κυβερνούν θα έπαιρναν μέρος σε παρελάσεις-παρωδίες, μιλώντας για δήθεν εθνική υπερηφάνεια, την ίδια στιγμή που είναι έτοιμοι να ξεπουλήσουν τα πάντα, για ένα πιάτο φακές. 


Περιμένω σχόλια...  Περιμένω σχόλια... 

Αθήνα 2004

Το γεγονός εκείνης της χρονιάς ήταν οι Ολυμπιακοί Αγώνες. Οι Αθηναίοι, αλλά και όλοι οι Έλληνες, περίμεναν με αγωνία την ολοκλήρωση των 4 χρόνων της Ολυμπιάδας, με μια λαμπρή διοργάνωση. Οι περισσότεροι, φυσικά, ετοίμαζαν τις καλοκαιρινές τους διακοπές και, μέσα στο πρόγραμμά τους, στρίμωχναν και την επίσκεψη σε κάποιο από τα στάδια που είχαν κατασκευαστεί ειδικά για τους αγώνες, προκειμένου να παρακολουθήσουν τις προσπάθειες των Ελλήνων αθλητών αλλά και των ξένων μεγάλων ονομάτων που θα βρίσκονταν στην Αθήνα. Οι πολιτικοί μας μιλούσαν για μια Οικονομία σε άνθηση, την οποία θα ωθούσε ακόμη περισσότερο προς τα πάνω η διαφήμιση που θα πρόσφεραν οι Ολυμπιακοί Αγώνες. Την αίσθηση αυτή επέτειναν οι προσφορές των τραπεζών σε δάνεια και πιστωτικές κάρτες. Κι η "κουτσή Μαρία" μπορούσε να πάρει μια κάρτα που θα έκανε πραγματικότητα κάθε κρυφή της επιθυμία, ακόμη κι αυτήν του να δει γερό το σακατεμένο της πόδι.

Η ανάγκη για υπερκατανάλωση είχε οδηγήσει πολλούς στο να δουλεύουν σε δύο και τρεις δουλειές. Κι αυτό δεν ήταν πρόβλημα για κανέναν, αφού δουλειά υπήρχε για όλους. Να 'ναι καλά οι οικοδομές και τα μεγάλα έργα. με τα καύσιμα υπήρχε ένα προβληματάκι, καθώς  η άνοδος των διεθνών τιμών του πετρελαίου και οι φόροι είχαν ανεβάσει την τιμή της αμόλυβδης στα 76 λεπτά το λίτρο. Τουλάχιστον, οι τιμές των διοδίων ήταν αρκετά χαμηλά και οι σταθμοί λίγοι. Έτσι, τα ταξίδια στην Ελλάδα δεν κόστιζαν και τόσο πολύ και οι τουριστικές επιχειρήσεις, ακόμη και στην πιο απομακρυσμένη γωνιά της Ελλάδας, είχαν τη δυνατότητα να δουλέψουν, με τιμές αρκετά χαμηλότερες από τις σημερινές. Αρκετά χαμηλότερες ήταν οι τιμές στο Super Market.

Οι άνθρωποι ήταν χαρούμενοι και αισιόδοξοι. Πίστευαν ότι η μετά την Ολυμπιάδα Ελλάδα θα ήταν μια χώρα ακόμη καλύτερη και πολύ μεγαλύτερες προοπτικές. ασχέτως αν η πρώτη αναδιανομή πλούτου με το χρηματιστήριο είχε ήδη συμβεί. Ελάχιστοι, φυσικά, γνώριζαν τι παιζόταν στο παρασκήνιο της πολιτικής ζωής. Και με ποιο τρόπο είχαμε κατορθώσει να μπούμε στην Ευρωζώνη.

Ο ήλιος, πάντως, έλαμπε και τα πρόσωπα ήταν χαμογελαστά.
Τώρα, τί σχέση έχει εκείνη η Ελλάδα με αυτή που θα μας αφήσουν φεύγοντας ο κ. Παπανδρέου, ο κ. Βενιζέλος και η παρέα τους, δεν μπορώ να καταλάβω.

Ίσως με βοηθήσετε εσείς με τα σχόλιά σας.


Περιμένω...

Αν πραγματικά ήθελαν

Αν ήθελαν να πιάσουν τη φοροδιαφυγή, δεν θα έπρεπε να επιβάλουν τη χρήση της περίφημης φοροκάρτας, εδώ και δύο χρόνια, τουλάχιστον, και, μάλιστα, σε όλες τις συναλλαγές; Αν δεν μας έδιναν στο χέρι μετρητά, πώς θα πληρώναμε, τον ηλεκτρολόγο, τον υδραυλικό, τον ξυλουργό και οποιονδήποτε άλλον ελεύθερο επαγγελματία; Μόνο με την φοροκάρτα. Και με αυτόν τον τρόπο κανείς δεν θα φοροδιέφευγε. 
Μήπως τα πράγματα είναι πολύ πιο απλά απ' όσο θέλουν να μας πείσουν ότι είναι; Και θα υπήρχε μεγαλύτερο δημόσιο έργο από την υλοποίηση ενός συστήματος αποκλειστικά ηλεκτρονικών συναλλαγών, σε όλη την Ελλάδα; Ένα δημόσιο έργο που θα ανατίθετο, μέσω αδιάβλητου διαγωνισμού σε κάποια νέα εταιρεία λογισμικού που θα είχαν στήσει κάποια νέα παιδιά, τζιμάνια προγραμματιστές και θα κόστιζε το ένα χιλιοστό απ' όσο μας έχει κοστίσει η Αττική Οδός, η Εγνατία κ.ο.κ.

ΣΥΝΑΙΝΕΣΗ: Μια παρεξηγημένη λέξη

Όταν, πριν ενάμιση χρόνο, ο κ. Παπανδρέου ανακοίνωνε ότι υπήρχαν λεφτά, ότι θα έδινε αυξήσεις στο ύψος του πληθωρισμού και ότι, αυτή τη φορά, δεν θα πλήρωναν οι αδύναμοι, αλλά εκείνοι που έκλεψαν, καταχράστηκαν, φοροδιέφυγαν και εισφοροδιέφυγαν, ακόμη κι εκείνοι που δεν είχαν σκοπό να τον ψηφίσουν (λόγω προτέρου κυβερνητικού βίου), ένιωσαν ότι κάτι θα μπορούσε να αλλάξει προς το καλύτερο.

Και με τις υποσχέσεις αυτές ήρθε η διαφορά των 10 και πλέον ποσοστιαίων μονάδων, που ήταν ρεκόρ για τις εκλογικές αναμετρήσεις των τελευταίων δεκαετιών. Στους 18 μήνες που ακολούθησαν, η κυβέρνηση Γεωργίου Παπανδρέου έκανε τα ακριβώς αντίθετα από αυτά που υποσχέθηκε. Έβγαλε τα άπλυτά μας στη φόρα, κάνοντας τους κερδοσκόπους να τρίβουν τα χέρια τους και μας έβαλε σε μια εθνική περιπέτεια, που όμοιά της δεν είχε ξαναζήσει ο τόπος. Για όλους αυτούς τους μήνες όποια δέσμευση άκουγες από τα στόματα των αρμοδίων υπουργών και δη του κυρίου Παπακωνσταντίνου, εξαϋλωνόταν μέσα σε λίγα 24ωρα. Ο βαθμός αξιοπιστίας της κυβέρνησης έφτασε στο ναδίρ και από το ποσοστό ρεκόρ διαφοράς των εκλογών φτάσαμε στο ρεκόρ αναξιοπιστίας, αφού οι διαψεύσεις των προσδοκιών για όσα ακούγαμε ήταν στην ημερήσια διάταξη.

Οι οικονομολόγοι και οι οικονομικοί αναλυτές φώναζαν ότι με τα μέτρα που έπαιρνε η κυβέρνηση, με την προτροπή των εκπροσώπων της τρόικας θα μπαίναμε σε βαθιά ύφεση. Ακόμη και ο πιο ανεκπαίδευτος στα οικονομικά έβλεπε ότι η αύξηση των φόρων θα έφερνε μείωση και όχι αύξηση των εσόδων, αφού η αγορά θα πάγωνε. Ο "Τσάρος" της Οικονομίας μας, όμως, δεν άκουγε κανέναν. Εξακολουθούσε το ρεσιτάλ αυτογελοιοποίησης μέσα από τις δεσμεύσεις που δεν γίνονταν ποτέ πράξεις. 

Και τώρα, αυτή η κυβέρνηση, έρχεται να ζητήσει συναίνεση για να συνεχίσει αυτή την αδιέξοδη πολιτική. Παραδέχεται, με αυτό τον τρόπο (εμμέσως γιατί δεν τολμά να το ομολογήσει ευθαρσώς) ότι απέτυχε, αλλά ζητά να συνεχίσει με την ίδια συνταγή και τη συνενοχή (αυτή τη λέξη θα έπρεπε να χρησιμοποιούν) και των υπολοίπων πολιτικών δυνάμεων. Θέλει συναίνεση, αλλά με τον ίδιο πρωθυπουργό, τον ίδιο αποτυχημένο υπουργό οικονομικών και την ίδια αδιέξοδη πολιτική. 

Νομιμοποιείται, άραγε, να ζητά συναίνεση μια κυβέρνηση που υφάρπαξε τις ψήφους των Ελλήνων πολιτών, αποκρύπτοντας την αλήθεια για την κατάσταση της ελληνικής Οικονομίας;

Μήπως η εθνική συστράτευση (που όντως χρειάζεται) πρέπει να γίνει με μια πανεθνική κυβέρνηση πάνω σε κοινές προτάσεις και ένα μίνιμουμ συνεννόησης, προς την κατεύθυνση της εξόδου από την κρίση;. Μήπως πρέπει να πληρώσουν, επιτέλους, αυτοί που τα φάγανε. Μήπως το πάρτι των "ημετέρων" στον Δημόσιο Τομέα πρέπει, αυτή την ύστατη στιγμή, να σταματήσει;

Αν μπορούσαν όλοι αυτοί να πείσουν τον ελληνικό λαό ότι αλλάζουν πραγματικά τις νοοτροπίες του παρελθόντος, οι πολίτες θα έδιναν και την ψυχή τους στον κοινό αγώνα. Θα έκαναν πραγματικές θυσίες για να βγούμε από την κρίση. Πώς, όμως, να ξαναδώσουν χρήματα από το υστέρημά τους όταν βλέπουν ότι το "πάρτι" δεν έχει σταματήσει;

Τη λύση δεν θα την δώσει κανείς από το κείμενο ενός blog. Τη λύση θα τη δώσουν αυτοί που πραγματικά αγαπούν την πατρίδα και αισθάνονται βαρύ το καθήκον που έχουν απέναντι στην ιστορία της. Αλήθεια, ΥΠΑΡΧΕΙ ΚΑΝΕΙΣ;;;;;;;;;????????    

Μήπως γίνανε φιλιππινέζες;

Εδώ και τρεις δεκαετίες, οι πολιτικοί που μας κυβέρνησαν δόμησαν μια ολόκληρη οικονομική φιλοσοφία πάνω στο δόγμα "αποκρατικοποιήσεις-ιδιωτικοποιήσεις= ευημερία"
Και όλα αυτά θέλοντας να μας πείσουν ότι οι κρατικές επιχειρήσεις είναι δυσλειτουργικές, ενώ οι ίδιες επιχειρήσεις με εργοδότες ιδιώτες θα ανέκαμπταν.

Αυτό είναι ομολογία αποτυχίας των ανθρώπων που μας εξουσίαζαν. Απέτυχαν να γίνουν καλοί εργοδότες, αφού ο "εργοδότης" σε μια κρατική επιχείρηση είναι ο εκάστοτε πολιτικός της προϊστάμενος και ο εκάστοτε υπουργός Εθνικής Οικονομίας και Οικονομικών.

Με τη φιλοσοφία αυτή το μόνο που κατάφεραν ήταν να ξεπουλήσουν τη δημόσια περιουσία σε ιδιωτικά μεγάλα συμφέροντα, συγκεντρώνοντας υπερβολικά μεγάλο πλούτο σε μια κάστα λίγων τυχοδιωκτών επιχειρηματιών, οι οποίοι, πλέον, με τη δύναμη του πλούτου στα χέρια τους, ασκούν εκείνοι την εξουσία.

Και ρωτώ. Με ποιά όπλα στα χέρια τους μπορούν οι πολιτικοί μας να αντισταθούν στους ισχυρούς του χρήματος, αφού τους τα έχουν παραδώσει όλα; Πώς μπορούν να ζητήσουν ισονομία, ισοτιμία και ισοπολιτεία από τους ισχυρούς του χρήματος, αφού τους έχουν παραδώσει τηλεοπτικές και ραδιοφωνικές συχνότητες έναντι πινακίου φακής, δημόσια έργα με αποικιοκρατικού χαρακτήρα συμβάσεις, ολόκληρο το τραπεζικό σύστημα και, όπου να 'ναι, και την ενέργεια;
Απόδειξη η προσπάθεια από την πλευρά της κυβέρνησης, που γίνεται εδώ και καιρό, να σπρώξουν οι τράπεζες χρήμα στην αγορά, η οποία πέφτει συνεχώς στο κενό. Και η ελληνική πολιτεία δεν έχει κανένα όπλο στα χέρια της για να εκβιάσει, αφού οι τράπεζες, σχεδόν στο σύνολό τους, είναι στα χέρια ιδιωτών. Πώς να ασκήσουν πολιτική με αυτά τα δεδομένα; Μήπως, τελικά, οι πολιτικοί μας έχουν γίνει οι φιλιππινέζες των μεγαλοεπιχειρηματιών και δεν θέλουν να το παραδεχτούν;

Και μετά από όλα αυτά, προσπαθούν να μας πείσουν ότι θα σωθούμε εάν ξεπουλήσουμε κι άλλα 50 δισεκατομμύρια κρατικής περιουσίας, για να μας πετάξει η κα Μέρκελ ένα, ακόμη, ξεροκόμματο...

Υποτίμηση της Οικονομίας σημαίνει και υποτίμηση των χρεών μας

Εδώ και ένα, περίπου, χρόνο, από τη στιγμή που οι "μεγαλόψυχοι" εταίροι μας σε Ευρώπη και Αμερική, προσπαθούν να μας πείσουν ότι η Οικονομία μας ήταν μια φούσκα που πρέπει, επιτέλους, να ξεφουσκώσει, όλοι κάνουν λόγο για ανάγκη υποτίμησης της Ελλήνικής Οικονομίας. Αν δεν είχαμε το ευρώ ως κοινό νόμισμα, θα μπορούσαμε να υποτιμήσουμε τη δραχμή και θα βοηθούσαμε, έτσι, τη μηχανή της Ανάπτυξης να πάρει και πάλι μπρος με την ανταγωνιστικότητα. Το εργαλείο, όμως, της υποτίμησης του νομίσματος δεν βρίσκεται στην εργαλειοθήκη της Οικονομίας μας και για το λόγο αυτό πρέπει να υποτιμήσουμε τα μεγέθη της και να βρεθούμε σε επίπεδα προ του ευρώ.

Έτσι, λοιπόν, εδώ και έναν χρόνο, ξεκίνησε η επίθεση εναντίον των μισθών και των συντάξεων, των επιδομάτων και όλων των εργασιακών και μισθολογικών κατακτήσεων, που χρειάστηκε κόπος, αγώνες, ακόμη και αίμα, για να κατακτηθούν. Μέσα σ' έναν χρόνο καταργήθηκαν δικαιώματα που χρειάστηκαν δεκαετίες για να εδραιωθούν και όλα αυτά στο όνομα μιας αμφίβολης ανταγωνιστικότητας, χωρίς ούτε μια διαρθρωτική αλλαγή.

Αυτή την ώρα, που ετοιμαζόμαστε να αντιμετωπίσουμε, για μία ακόμη φορά, την Τρόικα του Μνημονίου, και μαζί της ακόμη μία σειρά από υποχρεώσεις που απορρέουν από τον αποικιοκρατικού χαρακτήρα δανεισμό, αναρωτιόμαστε γιατί η Κυβέρνησή μας δεν είχε τα κότσια να κάνει μια πραγματική υποτίμηση της ελληνικής Οικονομίας. Και τί σημαίνει αυτό; Σημαίνει ότι μαζί με τους μισθούς και τις συντάξεις θα έπρεπε να γυρίσει στα επίπεδα της δεκαετίας του '90 και το κόστος ζωής. Θα έπρεπε η τιμή της βενζίνης να πέσει στις 200 δραχμές (59 λεπτά το λίτρο), το τιμολόγιο της ΔΕΗ να πέσει, τουλάχιστον 50%, τα εισιτήρια των αστικών συγκοινωνιών να επανέλθουν στις 100 δραχμές (30 λεπτά) και οι τιμές των διοδίων 3 φορές χαμηλότερα. Και φυσικά, τα χρέη μας προς τις τράπεζες, εκεί που μας έριξαν με τις πολιτικές τους οι κυβερνήσεις των τελευταίων ετών, θα έπρεπε να υποτιμηθούν κι αυτά, έτσι όπως βιαίως υποτιμήθηκε και η ζωή μας, χωρίς να έχουμε περιθώριο αντίδρασης.

Αν είχε το σθένος και την τιμιότητα να τα κάνει όλα αυτά η κυβέρνησή μας, τότε όλοι θα δείχναμε κατανόηση. Θα πιστεύμαε ότι υπάρχει σχέδιο που θα μας βγάλει από την κρίση και ότι οι πολιτικοί μας είναι πατριώτες και όχι εθνικοί μειοδότες. Και έτσι, καμία επιχείρηση δεν θα έκλεινε, κανένας νέος άνεργος δεν θα γραφόταν στις λίστες του ΟΑΕΔ, η μελαγχολία και η κατήφεια δεν θα είχαν φωλιάσει στις ψυχές μας. Κι ας μην είχαμε χρήματα να αγοράσουμε ακριβά αυτοκίνητα (και με ένα σαραβαλάκι το ίδιο ευτυχισμένοι θα είμαστε), κι ας μην μπορούσαμε να ντυθούμε με Gucci και Prada και Armani και Levis. Θα ανακαλύπταμε, όμως, και πάλι τα ελληνικά προϊόντα και θα βοηθούσαμε την αγορά να πάρει τα πάνω της. Θα είχαμε κρατήσει ψηλά το ηθικό μας και το χαμόγελο στα χείλη μας. Και θα είχαμε το κουράγιο να στηρίξουμε όλοι μαζί την εθνική προσπάθεια.

Γι αυτό ζητάμε, εδώ και τώρα, υποτίμηση του κόστους ζωής. Λέμε ναι στην υποτίμηση των εισοδημάτων μας, αλλά με ταυτόχρονη υποτίμηση των εξόδων και των χρεών μας. Αυτό σημαίνει υποτίμηση της Εθνικής μας Οικονομίας. Και κάπως έτσι, θα πλήρωναν για την κρίση και οι τραπεζίτες που θησαύριζαν για δεκαετίες, εις βάρος μας. Θα πλήρωναν το μερίδιό τους στην κρίση που οι ίδοι προκάλεσαν και για την οποία κανείς δεν είχε, ως τώρα, τα κότσια να τους δώσει τον λογαριασμό.   

Μποϊκοτάζ στα διόδια: Η μόνη λύση στον αγώνα κατά της αδικίας

Το κίνημα των διοδίων είναι ακόμη μία απόδειξη ότι οι πολίτες παίρνουν, επιτέλους, την υπόθεση στα χέρια τους, σε σχέση με τα δικαιώματά τους. Ωστόσο, αυτά που έγιναν μέχρι σήμερα δεν δείχνουν να έχουν κάποιο ουσιαστικό αποτέλεσμα, αφού η Εξουσία και τα αφεντικά της, οι μεγαλοεργολάβοι, χρησιμοποιούν την, κάθε άλλο παρά ανεξάρτητη, δικαιοσύνη για να πάρουν πίσω όσα έχασαν και, μάλιστα, με τόκο. Οι κλήσεις που θα φτάσουν στα σπίτια χιλιάδων πολιτών που "παρανόμησαν", διεκδικώντας τα συνταγματικά τους δικαιώματα, θα απαιτούν πρόστιμα πολύ μεγαλύτερα από τα χρήματα που δεν καταβλήθηκαν από τους οδηγούς που σήκωναν την μπάρα, κάνοντας την επανάστασή τους.

Οι έλληνες είμαστε, ακόμη, σε βρεφική ηλικία, όσον αφορά στην καταναλωτική μας συνείδηση. Στο Εξωτερικό τα κινήματα πολιτών-καταναλωτών κάνουν, εδώ και δεκαετίες, αποφασιστικά και αποτελεσματικά μποϊκοτάζ.

Ας κάνουμε κι εμείς μια πραγματική επανάσταση, για να χτυπήσουμε εκεί που θα τους πονέσει πραγματικά και να τους αναγκάσουμε να κατεβάσουν τις τιμές των διοδίων και να ξηλώσουν αρκετούς από τους σταθμούς που έσπευσαν να στήσουν, σε χρόνο ρεκόρ, για να ρεφάρουν τη χασούρα, παραβιάζοντας ακόμη και αυτές τις ίδιες τις συμβάσεις που υπέγραψαν.

Κάντε μποϊκοτάζ στα διόδια. Αν δεν είστε επαγγελματίας οδηγός που έχετε σφιχτά χρονικά περιθώρια για τη δουλειά σας, επιλέξτε να κόψετε τα εκτός Αθήνας ταξίδια, για τουλάχιστον έξι μήνες. Όταν θέλετε, απλώς, να κάνετε μια εκδρομή, διαλέξτε κοντινό προορισμό και μπείτε στους παλιούς επαρχιακούς δρόμους. Πιθανόν να μην κερδίσετε σε βενζίνη και χρήμα, θα κάνετε, όμως, τους "νονούς" των διοδίων να αλλάξουν πεντακόσια χρώματα, βλέποντας τις εισπράξεις τους να πέφτουν κατακόρυφα.

Ένα εξάμηνο μποϊκοτάζ στις μετακινήσεις μας εκτός λεκανοπεδίου, που θα έχει μαζικό χαρακτήρα, θα έδινε ένα χαστούκι σ' αυτούς που μας έχουν γράψει στα παλαιότερα των υποδημάτων τους και αυξάνουν τους τραπεζικούς τους λογαριασμούς εις βάρος μας, ακόμη και αυτή τη δύσκολη εποχή της κρίσης, που όλα επιβάλλεται να φτηναίνουν.

Για τους επαγγελματίες οδηγούς των μεγάλων φορτηγών ξέρω ότι κάτι τέτοιο θα ήταν πολύ δύσκολο, καθώς οι χρόνοι πιέζουν ασφυκτικά. Όσο μπορούν, όμως, κι αυτοί να μποϊκοτάρουν τους σταθμούς των διοδίων, τόσο το καλύτερο. Για όλους τους υπόλοιπους, όμως, δεν θα ήταν τίποτα ένα εξάμηνο με εκδρομές μέχρι την Πάρνηθα, την Ανάβυσσο, το Πόρτο Ράφτη, το Λαύριο, την Ελευσίνα και τόσες άλλες περιοχές με φυσιολατρικό, ιστορικό, λαογραφικό ενδιαφέρον, που βρίσκονται εντός Αττικής. Και το ίδιο θα μπορούσαν να κάνουν και οι Θεσσαλονικείς στην δική τους περιοχή. Θα είναι ένα εξάμηνο στο οποίο θα μπορούσαμε να γνωρίσουμε καλύτερα τον νομό μας. Και μέσα σ' αυτό το εξάμηνο, μην το ξεχνάτε, υπάρχουν εορταστικά διήμερα, τριήμερα και τετραήμερα στα οποία τα βαμπίρ των Εθνικών Οδών περιμένουν να εισπράξουν εκατομμύρια ευρώ από τις δικές μας διελεύσεις.

Ας κινητοποιηθούμε έξυπνα και στοχευμένα, με δράσεις που θα έχουν αποτέλεσμα. Πιστέψτε με, δεν θα αυξήσουν τις τιμές των διοδίων κι άλλο για να καλύψουν τη χασούρα. Δεν έχουν τόσο ελαστικά όρια, που τους επιτρέπουν να χάνουν εκατομμύρια ευρώ κάθε μήνα. Άλλωστε, σε αυτόν τον αγώνα είμαστε ή εμείς ή αυτοί.