Μετά από σκέψη και αφού άκουσα και διάβασα διάφορες απόψεις, νομίζω ότι, στην παρούσα φάση, πρέπει να στηρίξουμε την απόφαση Παπανδρέου για δημοψήφισμα. Με μια διαφορά: Το δημοψήφισμα να γίνει άμεσα με ερώτημα ΝΑΙ ή ΟΧΙ στη συμφωνία των Βρυξελλών και στα μέτρα που πάρθηκαν στο πολυνομοσχέδιο εξαιτίας της. Η επιλογή του Ιανουαρίου θα έχει μια σημαντική ποιοτική διαφοροποίηση: το γεγονός ότι θα έχουμε χρεοκοπήσει επισήμως. Σύμφωνα με τον οίκο Fitch, πιστωτικό γεγονός θα θεωρηθεί όταν θα έχει γίνει η ανταλλαγή των ομολόγων. Μέχρι τότε θα είναι απλό συμβάν.
Στο δημοψήφισμα θα πρέπει να συμμετάσχουμε όλοι με ένα βροντερό ΟΧΙ, παίρνοντας, φυσικά την ευθύνη και το ρίσκο της απόφασής μας. Έτσι κι αλλιώς, όμως, ποιός πιστεύει ότι το 2020 θα επιστρέψουμε στις αγορές και το χρέος μας θα είναι στο 120% του ΑΕΠ;
Αν, λοιπόν, ο πρωθυπουργός μας ήθελε τη λαϊκή ετυμηγορία, εκτός από το γεγονός ότι θα έπρεπε να την έχει ζητήσει και δύο χρόνια νωρίτερα, τώρα θα έκανε το δημοψήφισμα άμεσα. Με την επιλογή που έκανε φαίνεται ότι δεν εξυπηρετεί ούτε τους Έλληνες ούτε τους Ευρωπαίους, αλλά έναν τρίτο παράγοντα (ποιόν άραγε;).
Από την άλλη πλευρά, η κα Παπανδρέου με αυτούς που ωρύονται από προχθές για το δημοψήφισμα, θέλουν να γίνει κυβέρνηση εθνικής σωτηρίας για να περάσει το νέο μνημόνιο και μετά να γίνουν εκλογές. Το ζητούμενο, λοιπόν, είναι αυτό: να περάσει, πάση θυσία η νέα δανειακή σύμβαση που θα μας βάλει, οριστικά, στο λαβύρινθο της χρεοκοπίας και, ουσιαστικά, εκτός αγορών για πάρα πολλά χρόνια.
Αυτός είναι ο προβληματισμός μου, χωρίς να μπορώ να πάρω και όρκο ότι είναι και η σωστή θεώρηση των πραγμάτων. Βρισκόμαστε, άλλωστε, στη μέση ενός μεγάλου πολέμου συμφερόντων και είμαστε πολύ μικροί για να μπορούμε να αντιδράσουμε ή έτσι θέλουν να μας κάνουν να πιστεύουμε...
Πείτε γνώμες, μπας και βγάλουμε άκρη...