Άνοδος και πτώση ενός... δέντρου

Συμβόλισαν μια περίοδο που θέλαμε να γίνουμε κάτι διαφορετικό από αυτό που ήμασταν. Αυτοφυείς φοίνικες στην Ελλάδα υπήρχαν μόνο στην Κρήτη. Το δέντρο αυτό έρχεται από πιο θερμά κλίματα και δεν ταιριάζει στο ελληνικό κλίμα και τοπίο. Από τη δεκαετία του '90, μέχρι και τους Ολυμπιακούς αγώνες της Αθήνας βαλθήκαμε να γίνουμε κάτι ανάμεσα σε Μαϊάμι και Καζαμπλάνκα. "Την είχαμε δει" πολύ κοσμοπολίτες και οι δημοτικοί άρχοντες το πλήρωναν αδρά για να κοσμούν γειτονιές, που ήταν μνημεία κακογουστιάς, με αμέτρητες σειρές από φοίνικες, νομίζοντας, έτσι, ότι αναβάθμιζαν την εικόνα της πόλης τους.

Όλο αυτό πήγαινε μαζί με το φούσκωμα των μυαλών μας και μαζί και της Ελληνικής Οικονομίας. Ένιωθε άλλος άνθρωπος ο αγελαδοτρόφος από την Κάτω Ραχούλα όταν κατέβαινε στην πρωτεύουσα του νομού του και έκανε τσάρκες με την καινούργια Porsche Cayenne, πλάι στα παρτέρια με τις φοινικιές.

Με τον ερχομό της κρίσης, όμως, σαν να ήθελαν να στείλουν το δικό τους συμβολικό μήνυμα, τα κόκκινα σκαθάρια από την Αφρική που θεωρούν εκλεκτό μεζέ τη σάρκα του φοίνικα, έφτασαν στην Αθήνα και άρχισαν να ξεπαστρεύουν τα περήφανα δέντρα. Τώρα, περνάς από γειτονιές της Αττικής και εικόνες, όπως αυτή, με κουφάρια φοινικιών να κείτονται ξεριζωμένα στο πλάι του δρόμου, η από ξεραμένα λείψανα να στέκουν όρθια, σαν κοριτσάκια στην τελευταία φάση της νευρογενούς ανορεξίας, είναι πολύ συνηθισμένες. Είναι σαν να μας λένε να γυρίσουμε στη λεμονιά, τη νερατζιά, το πλατάνι, που, στο κάτω-κάτω, είναι και εθνική μας κληρονομιά από μια ξεχωριστή φύση που δεν έχει τίποτα να ζηλέψει σε ομορφιά από το Μαϊάμι και τις Σεϊχέλες.

Μανωλ(ι)άδα

Γιατί σ' αυτό το κράτος, κάποιοι θεωρούν ότι έχουν το δικαίωμα να πυροβολούν αλλοδαπούς, επειδή ζητούν, απλά, αυτό που δικαιούνται; Ποιοί τους έχουν δώσει αυτό το δικαίωμα; Μήπως πρέπει, επιτέλους, να αντιληφθούν αυτοί που αφήνουν να εκκολάπτονται, σε κάθε γειτονιά της Ελλάδας, σε κάθε σχολείο κι κάθε κοινωνική ομάδα, φαινόμενα ρατσισμού, φασισμού και ξενοφοβίας, ότι αυτό είναι ένα μικρόβιο που εξαπλώνεται με τέτοιοι τρόπο, ώστε κάποια στιγμή θα χτυπήσει και τη δική τους πόρτα; Και το επόμενο θύμα δεν θα είναι ο Πακιστανός που ζητά τα δεδουλευμένα του, αλλά το ίδιο το παιδί του, που θα διεκδικεί το δικαίωμα στην αξιοπρέπεια. Για να καταπολεμήσουμε αυτά τα φαινόμενα, πρέπει όλοι να αισθανθούμε Πακιστανοί εργάτες και να συνειδητοποιήσουμε ότι στο μυαλό του γαιοκτήμονα που θέλει να συνεχίσει να ζει πλουσιοπάροχα, εκμεταλλευόμενος τον μόχθο του αλλοδαπού, πάντοτε θα υπάρχει μία αφορμή για να θεωρεί κατώτερο και να εξαπατά, αυτόν που θα δουλεύει στις προσταγές του...

Ρε παιδιά, μόνο από Μανωλάδα πουλάνε φράουλες στη λαϊκή

Άκουσα παραγωγούς από τη Μανωλάδα να παραδέχονται ότι απασχολούν παράνομους μετανάστες, με τη δικαιολογία ότι οι έλληνες δεν πηγαίνουν για δουλειά, επειδή είναι σκληρή, έχει παραγωγή 365 μέρες τον χρόνο κλπ. Δεν μας λένε, όμως: Μήπως προσφέρουν μεροκάματο 10 ευρώ, για δωδεκάωρο, επί 7 ημέρες την εβδομάδα; Μήπως, προσφέρουν μαύρη εργασία χωρίς ασφάλιση ή με δηλωμένο 8ωρο, 5ήμερο, αλλά, στην πραγματικότητα να δουλεύεις 7 ημέρες επί 12ωρο; Τους έχει περάσει από το μυαλό ότι υπάρχουν και κανόνες για να απασχολείς εργαζόμενος, δηλαδή 5ήμερο (2 ρεπό μέσα στην εβδομάδα), υπερωρίες υπερεργασία με αυξημένες αποδοχές για Σ/Κ και αργίες, τη νόμιμη άδεια, μέσα στον χρόνο κ.ο.κ. Μήπως για όλα τα παραπάνω προτιμούν να απασχολούν παράνομους μετανάστες και, αν δεν τους έχουν περισσέψει λεφτά από τα μπουζουκομάγαζα που διασκεδάζουν, να φωνάζουν την αστυνομία για να τους μαζεύει και να γλιτώνουν και τα ελάχιστα συμφωνημένα;;

Δυστυχώς, για μας, υπάρχουν κι αλλού Μανωλάδες, σε άλλες περιοχές της Ελλάδας, όπου οι μετανάστες ζουν εδώ και χρόνια, μέσα σε παλιά ορνιθοτροφεία, χωρίς τις στοιχειώδεις συνθήκες υγιεινής, για να προσφέρουν σχεδόν δωρεάν εργασία, σε χαραμοφάηδες, που δήλωναν, κιόλας, διπλάσια στρέμματα για να παίρνουν διπλάσιες επιδοτήσεις.