Άνοδος και πτώση ενός... δέντρου

Συμβόλισαν μια περίοδο που θέλαμε να γίνουμε κάτι διαφορετικό από αυτό που ήμασταν. Αυτοφυείς φοίνικες στην Ελλάδα υπήρχαν μόνο στην Κρήτη. Το δέντρο αυτό έρχεται από πιο θερμά κλίματα και δεν ταιριάζει στο ελληνικό κλίμα και τοπίο. Από τη δεκαετία του '90, μέχρι και τους Ολυμπιακούς αγώνες της Αθήνας βαλθήκαμε να γίνουμε κάτι ανάμεσα σε Μαϊάμι και Καζαμπλάνκα. "Την είχαμε δει" πολύ κοσμοπολίτες και οι δημοτικοί άρχοντες το πλήρωναν αδρά για να κοσμούν γειτονιές, που ήταν μνημεία κακογουστιάς, με αμέτρητες σειρές από φοίνικες, νομίζοντας, έτσι, ότι αναβάθμιζαν την εικόνα της πόλης τους.

Όλο αυτό πήγαινε μαζί με το φούσκωμα των μυαλών μας και μαζί και της Ελληνικής Οικονομίας. Ένιωθε άλλος άνθρωπος ο αγελαδοτρόφος από την Κάτω Ραχούλα όταν κατέβαινε στην πρωτεύουσα του νομού του και έκανε τσάρκες με την καινούργια Porsche Cayenne, πλάι στα παρτέρια με τις φοινικιές.

Με τον ερχομό της κρίσης, όμως, σαν να ήθελαν να στείλουν το δικό τους συμβολικό μήνυμα, τα κόκκινα σκαθάρια από την Αφρική που θεωρούν εκλεκτό μεζέ τη σάρκα του φοίνικα, έφτασαν στην Αθήνα και άρχισαν να ξεπαστρεύουν τα περήφανα δέντρα. Τώρα, περνάς από γειτονιές της Αττικής και εικόνες, όπως αυτή, με κουφάρια φοινικιών να κείτονται ξεριζωμένα στο πλάι του δρόμου, η από ξεραμένα λείψανα να στέκουν όρθια, σαν κοριτσάκια στην τελευταία φάση της νευρογενούς ανορεξίας, είναι πολύ συνηθισμένες. Είναι σαν να μας λένε να γυρίσουμε στη λεμονιά, τη νερατζιά, το πλατάνι, που, στο κάτω-κάτω, είναι και εθνική μας κληρονομιά από μια ξεχωριστή φύση που δεν έχει τίποτα να ζηλέψει σε ομορφιά από το Μαϊάμι και τις Σεϊχέλες.