Για φασίζουσες νοοτροπίες κάνουν λόγο οι κύριοι της Κυβέρνησης, σχετικά με τις εκδηλώσεις διαμαρτυρίας και την διακοπή της παρέλασης στη Θεσσαλονίκη. 
Πόσο πιο φασιστικό μπορεί να είναι κάτι από μια κυβέρνηση που υπέκλεψε την ψήφο του Ελληνικού λαού, με υποσχέσεις για αυξήσεις σε μισθούς και συντάξεις, η οποία, αμέσως μετά, κατάργησε κάθε έννοια δημοκρατίας, καταπατώντας επανειλημμένως το Σύνταγμα και παραδίδοντας τη χώρα στα ξένα συμφέροντα, χωρίς, την ίδια στιγμή, να έχει τιμωρήσει ούτε έναν κλέφτη του δημοσίου χρήματος, χωρίς να έχει κατορθώσει να επιστρέψουν στον εθνικό κορβανά, ούτε ένα ευρώ από αυτά που οφείλουν οι μεγαλοοφειλέτες του Δημοσίου; 
Μήπως όλα αυτά περί ασέβειας στη μνήμη των νεκρών, των θεσμών και της σημαίας είναι φτηνό σωσίβιο γι αυτούς που δεν αντέχουν τη λαϊκή οργή και απλά γυρίζουν την πλάτη στους πολίτες, με απάθεια και αναισθησία παχυδέρμου; Μήπως δεν έχουν αφήσει, πλέον, κανέναν τρόπο αντίδρασης στους πολίτες από τους οποίους στερούν ολοένα και περισσότερες ελευθερίες και δικαιώματα, ενώ την ίδια στιγμή κωφεύουν στις εκδηλώσεις αγανάκτησης και διαμαρτυρίας, ακόμη και στις φωνές απελπισίας αυτών που δεν μπορούν ακόμη και τα απολύτως απαραίτητα να εξασφαλίσουν για τις οικογένειές τους; Έχουν αφήσει αυτοί οι υποκριτές έστω και έναν τρόπο αντίδρασης στους πολίτες; Όλοι γύρω τους βγάζουν κραυγές απελπισίας και εκείνοι, μέσα από το χρυσό αυγό τους (αυτό του φιδιού που λέει ο κ. Παπουτσής) θριαμβολογούν, κάθε φορά που οι άλλοι παίρνουν ερήμην τους αποφάσεις, που η μία αναιρεί την προηγούμενη, ανάλογα με αυτό που συμφέρει τον ξένο παράγοντα κάθε φορά. 
Και αυτοί οι κύριοι που μας κυβερνούν θα έπαιρναν μέρος σε παρελάσεις-παρωδίες, μιλώντας για δήθεν εθνική υπερηφάνεια, την ίδια στιγμή που είναι έτοιμοι να ξεπουλήσουν τα πάντα, για ένα πιάτο φακές. 


Περιμένω σχόλια...  Περιμένω σχόλια... 

Αθήνα 2004

Το γεγονός εκείνης της χρονιάς ήταν οι Ολυμπιακοί Αγώνες. Οι Αθηναίοι, αλλά και όλοι οι Έλληνες, περίμεναν με αγωνία την ολοκλήρωση των 4 χρόνων της Ολυμπιάδας, με μια λαμπρή διοργάνωση. Οι περισσότεροι, φυσικά, ετοίμαζαν τις καλοκαιρινές τους διακοπές και, μέσα στο πρόγραμμά τους, στρίμωχναν και την επίσκεψη σε κάποιο από τα στάδια που είχαν κατασκευαστεί ειδικά για τους αγώνες, προκειμένου να παρακολουθήσουν τις προσπάθειες των Ελλήνων αθλητών αλλά και των ξένων μεγάλων ονομάτων που θα βρίσκονταν στην Αθήνα. Οι πολιτικοί μας μιλούσαν για μια Οικονομία σε άνθηση, την οποία θα ωθούσε ακόμη περισσότερο προς τα πάνω η διαφήμιση που θα πρόσφεραν οι Ολυμπιακοί Αγώνες. Την αίσθηση αυτή επέτειναν οι προσφορές των τραπεζών σε δάνεια και πιστωτικές κάρτες. Κι η "κουτσή Μαρία" μπορούσε να πάρει μια κάρτα που θα έκανε πραγματικότητα κάθε κρυφή της επιθυμία, ακόμη κι αυτήν του να δει γερό το σακατεμένο της πόδι.

Η ανάγκη για υπερκατανάλωση είχε οδηγήσει πολλούς στο να δουλεύουν σε δύο και τρεις δουλειές. Κι αυτό δεν ήταν πρόβλημα για κανέναν, αφού δουλειά υπήρχε για όλους. Να 'ναι καλά οι οικοδομές και τα μεγάλα έργα. με τα καύσιμα υπήρχε ένα προβληματάκι, καθώς  η άνοδος των διεθνών τιμών του πετρελαίου και οι φόροι είχαν ανεβάσει την τιμή της αμόλυβδης στα 76 λεπτά το λίτρο. Τουλάχιστον, οι τιμές των διοδίων ήταν αρκετά χαμηλά και οι σταθμοί λίγοι. Έτσι, τα ταξίδια στην Ελλάδα δεν κόστιζαν και τόσο πολύ και οι τουριστικές επιχειρήσεις, ακόμη και στην πιο απομακρυσμένη γωνιά της Ελλάδας, είχαν τη δυνατότητα να δουλέψουν, με τιμές αρκετά χαμηλότερες από τις σημερινές. Αρκετά χαμηλότερες ήταν οι τιμές στο Super Market.

Οι άνθρωποι ήταν χαρούμενοι και αισιόδοξοι. Πίστευαν ότι η μετά την Ολυμπιάδα Ελλάδα θα ήταν μια χώρα ακόμη καλύτερη και πολύ μεγαλύτερες προοπτικές. ασχέτως αν η πρώτη αναδιανομή πλούτου με το χρηματιστήριο είχε ήδη συμβεί. Ελάχιστοι, φυσικά, γνώριζαν τι παιζόταν στο παρασκήνιο της πολιτικής ζωής. Και με ποιο τρόπο είχαμε κατορθώσει να μπούμε στην Ευρωζώνη.

Ο ήλιος, πάντως, έλαμπε και τα πρόσωπα ήταν χαμογελαστά.
Τώρα, τί σχέση έχει εκείνη η Ελλάδα με αυτή που θα μας αφήσουν φεύγοντας ο κ. Παπανδρέου, ο κ. Βενιζέλος και η παρέα τους, δεν μπορώ να καταλάβω.

Ίσως με βοηθήσετε εσείς με τα σχόλιά σας.


Περιμένω...

Αν πραγματικά ήθελαν

Αν ήθελαν να πιάσουν τη φοροδιαφυγή, δεν θα έπρεπε να επιβάλουν τη χρήση της περίφημης φοροκάρτας, εδώ και δύο χρόνια, τουλάχιστον, και, μάλιστα, σε όλες τις συναλλαγές; Αν δεν μας έδιναν στο χέρι μετρητά, πώς θα πληρώναμε, τον ηλεκτρολόγο, τον υδραυλικό, τον ξυλουργό και οποιονδήποτε άλλον ελεύθερο επαγγελματία; Μόνο με την φοροκάρτα. Και με αυτόν τον τρόπο κανείς δεν θα φοροδιέφευγε. 
Μήπως τα πράγματα είναι πολύ πιο απλά απ' όσο θέλουν να μας πείσουν ότι είναι; Και θα υπήρχε μεγαλύτερο δημόσιο έργο από την υλοποίηση ενός συστήματος αποκλειστικά ηλεκτρονικών συναλλαγών, σε όλη την Ελλάδα; Ένα δημόσιο έργο που θα ανατίθετο, μέσω αδιάβλητου διαγωνισμού σε κάποια νέα εταιρεία λογισμικού που θα είχαν στήσει κάποια νέα παιδιά, τζιμάνια προγραμματιστές και θα κόστιζε το ένα χιλιοστό απ' όσο μας έχει κοστίσει η Αττική Οδός, η Εγνατία κ.ο.κ.