Όταν, πριν ενάμιση χρόνο, ο κ. Παπανδρέου ανακοίνωνε ότι υπήρχαν λεφτά, ότι θα έδινε αυξήσεις στο ύψος του πληθωρισμού και ότι, αυτή τη φορά, δεν θα πλήρωναν οι αδύναμοι, αλλά εκείνοι που έκλεψαν, καταχράστηκαν, φοροδιέφυγαν και εισφοροδιέφυγαν, ακόμη κι εκείνοι που δεν είχαν σκοπό να τον ψηφίσουν (λόγω προτέρου κυβερνητικού βίου), ένιωσαν ότι κάτι θα μπορούσε να αλλάξει προς το καλύτερο.
Και με τις υποσχέσεις αυτές ήρθε η διαφορά των 10 και πλέον ποσοστιαίων μονάδων, που ήταν ρεκόρ για τις εκλογικές αναμετρήσεις των τελευταίων δεκαετιών. Στους 18 μήνες που ακολούθησαν, η κυβέρνηση Γεωργίου Παπανδρέου έκανε τα ακριβώς αντίθετα από αυτά που υποσχέθηκε. Έβγαλε τα άπλυτά μας στη φόρα, κάνοντας τους κερδοσκόπους να τρίβουν τα χέρια τους και μας έβαλε σε μια εθνική περιπέτεια, που όμοιά της δεν είχε ξαναζήσει ο τόπος. Για όλους αυτούς τους μήνες όποια δέσμευση άκουγες από τα στόματα των αρμοδίων υπουργών και δη του κυρίου Παπακωνσταντίνου, εξαϋλωνόταν μέσα σε λίγα 24ωρα. Ο βαθμός αξιοπιστίας της κυβέρνησης έφτασε στο ναδίρ και από το ποσοστό ρεκόρ διαφοράς των εκλογών φτάσαμε στο ρεκόρ αναξιοπιστίας, αφού οι διαψεύσεις των προσδοκιών για όσα ακούγαμε ήταν στην ημερήσια διάταξη.
Οι οικονομολόγοι και οι οικονομικοί αναλυτές φώναζαν ότι με τα μέτρα που έπαιρνε η κυβέρνηση, με την προτροπή των εκπροσώπων της τρόικας θα μπαίναμε σε βαθιά ύφεση. Ακόμη και ο πιο ανεκπαίδευτος στα οικονομικά έβλεπε ότι η αύξηση των φόρων θα έφερνε μείωση και όχι αύξηση των εσόδων, αφού η αγορά θα πάγωνε. Ο "Τσάρος" της Οικονομίας μας, όμως, δεν άκουγε κανέναν. Εξακολουθούσε το ρεσιτάλ αυτογελοιοποίησης μέσα από τις δεσμεύσεις που δεν γίνονταν ποτέ πράξεις.
Και τώρα, αυτή η κυβέρνηση, έρχεται να ζητήσει συναίνεση για να συνεχίσει αυτή την αδιέξοδη πολιτική. Παραδέχεται, με αυτό τον τρόπο (εμμέσως γιατί δεν τολμά να το ομολογήσει ευθαρσώς) ότι απέτυχε, αλλά ζητά να συνεχίσει με την ίδια συνταγή και τη συνενοχή (αυτή τη λέξη θα έπρεπε να χρησιμοποιούν) και των υπολοίπων πολιτικών δυνάμεων. Θέλει συναίνεση, αλλά με τον ίδιο πρωθυπουργό, τον ίδιο αποτυχημένο υπουργό οικονομικών και την ίδια αδιέξοδη πολιτική.
Νομιμοποιείται, άραγε, να ζητά συναίνεση μια κυβέρνηση που υφάρπαξε τις ψήφους των Ελλήνων πολιτών, αποκρύπτοντας την αλήθεια για την κατάσταση της ελληνικής Οικονομίας;
Μήπως η εθνική συστράτευση (που όντως χρειάζεται) πρέπει να γίνει με μια πανεθνική κυβέρνηση πάνω σε κοινές προτάσεις και ένα μίνιμουμ συνεννόησης, προς την κατεύθυνση της εξόδου από την κρίση;. Μήπως πρέπει να πληρώσουν, επιτέλους, αυτοί που τα φάγανε. Μήπως το πάρτι των "ημετέρων" στον Δημόσιο Τομέα πρέπει, αυτή την ύστατη στιγμή, να σταματήσει;
Αν μπορούσαν όλοι αυτοί να πείσουν τον ελληνικό λαό ότι αλλάζουν πραγματικά τις νοοτροπίες του παρελθόντος, οι πολίτες θα έδιναν και την ψυχή τους στον κοινό αγώνα. Θα έκαναν πραγματικές θυσίες για να βγούμε από την κρίση. Πώς, όμως, να ξαναδώσουν χρήματα από το υστέρημά τους όταν βλέπουν ότι το "πάρτι" δεν έχει σταματήσει;
Τη λύση δεν θα την δώσει κανείς από το κείμενο ενός blog. Τη λύση θα τη δώσουν αυτοί που πραγματικά αγαπούν την πατρίδα και αισθάνονται βαρύ το καθήκον που έχουν απέναντι στην ιστορία της. Αλήθεια, ΥΠΑΡΧΕΙ ΚΑΝΕΙΣ;;;;;;;;;????????
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου